donderdag 8 april 2010

als de meidoorn bloeit

deze column komt in mei pas uit. Er is toch geen mens van het werkdie dit blog leest dus ik kan hem al wel plaatsen

Als de meidoorn bloeit

Als kind had ik al iets tegen de periode die ligt tussen de winter en de lente. Nu nog.
De zon komt wel steeds eerder op maar de regen blijft vallen, de temperatuur blijft laag.
Toch als je ’s morgens vroeg buiten bent is het anders dan in de winter. Ik kan niet goed aangeven wat er anders is. Bomen en struiken zijn nog kaal, de vogels nog stil. Waarschijnlijk is het de geur, ik weet het niet. Voor mij begint dan het verlangen naar het voorjaar. Soms is het zonnetje vriendelijk en wordt dat verlangen alleen maar erger en wil ik de hele dag buiten zijn. Meestal echter is het gewoon koud, nat of op zijn minst grijs. Somber word ik daarvan. Het schiet maar niet op, die lente.
En dan, zo ineens ruik je toch duidelijk de coniferen van de buren, zie je kleine knopjes in de spirea. De eerste mooie dagen zijn een feit en de eerste koolmees fladdert zich het heen en weer tegen de spiegel, strijdend tegen die concurrent.
In mijn jeugd “mocht” ik als bleekneusje uit de bossen drie maal naar de vakantiekolonie aan zee. Heel leuk hoor daar niet van, zes weken lang elke dag door de duinen en langs het strand wandelen. Verse kapjes met boter eten en middagrust. Hoewel, dat laatste vond ik niet zo geweldig.
Wel geweldig vond ik mijn thuiskomst in mei. Dan was het loofbos waar ik naast woonde zo heel anders dan toen ik weg ging. Alle kleuren groen en geel die ik in mijn kleurdoos had zag ik in de bomen en struiken. Ik werd daar heel vrolijk van. Nu nog.
Zodra het weer het toelaat fietsen we weer door “mijn eigen” bos daar in Soest.
Mijn reis door de polder naar Opende, en weer terug, is in deze tijd ook mooi en zeker niet saai zoals menigeen vindt.
Links en rechts verschijnen de bollenvelden in alle mogelijke kleuren en die ene strook bomen voor Lemmer knalt tussen de beide snelwegstroken in alle kleuren groen en geel.
Later, toen ik ietsje groter was, ging ik in Groningen wonen. Ik herinner me nog steeds die eerste keer dat ik in het voorjaar langs de Kapteijnlaan kwam. Sprakeloos was ik. De japanse kers bloeide, niet ééntje, nee een hele lange laan vol met rose bloesem. Dat is voor mij altijd het moment geweest waarop de lente echt begonnen was. Ieder jaar ging ik om die tijd even kijken, ook al hoefde ik niet daar in de buurt te zijn.
Nog weer later ben ik naar een dorp in oost Groningen verhuisd. Het eerste wat ons daar op viel, die eerste lente, waren de rode meidoorns die op bepaalde plekken in het dorp stonden. Geen japanse kers maar net zo mooi. Al snel kwam er naast ons huis ook een rode meidoorn.
Nu wonen we weer ergens anders……….het eerste wat we geplant hebben in onze kale tuin…..drie grote meidoorns. Eentje voor en twee achter.
Als u dit leest zijn ze al uitgebloeid. Terwijl ik dit schrijf, staat het blad nog in knop en gaan we nog met voorjaarsvakantie.
Iedere dag kijk ik uit het raam om de stand van zaken te bekijken. Hoe de blaadjes groeien en de knopjes van de bloemen verschijnen
En dan als de meidoorn bloeit…..en ik de straat in kom rijden na een vakantie, of een dag werken en de bloeiende meidoorn in de tuin zie staan word ik helemaal vrolijk. Hoe gelukkig kan een mens zijn?

3 opmerkingen:

  1. Heerlijk Tineke, bij het lezen van je stukje wordt mijn voorjaarsgevoel weer bevestigd. Ik vind het heerlijk zo net na de winter, als je ondanks de kou toch het wonder te zien krijgt van die groene puntjes, soms zelfs in de sneeuw, van de sneeuwklokjes, hoewel de naam het al zegt. Hoe verschillend kunnen mensen zijn. Dank je wel voor het leuke stukje wat we mogen lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. wat een leuk stuk weer tineke...
    wat kan je dat toch mooi beschrijven..
    ik lees,... en sluit mijn ogen...
    daarna zie ik jouw verhaaltje voorbij komen!
    x Marja

    BeantwoordenVerwijderen
  3. bloos.........dank jullie wel. Enne....het gaat om het gevoel marian, Jij vind mij sombere periode wel leuk! Gelukkig!
    Marja........ik vind dit een groot compliment. Dank je

    BeantwoordenVerwijderen