donderdag 15 april 2010

nog één dagje



nog 1 dagje en dan gaat het richting Apt. Even verderop richting Sisteron ligt de camping.
Ales is bijna ingepakt. Het blijft puzzelen want als de kar met de tandem achter de auto hang kan de achterklep niet open. Dus de spullen die we onderweg nodig hebben moeten bij de zijklep staan. Maar daar staat al zo veel.
Maar het is iedere keer nog goed gekomen dus zal nu ook wel lukken.
Ik heb eeb zooi knutselspullen ingepakt.........niet normaal meer.
Kom ik in die 14 dagen nooit aan toe maar ach....je kunt het maar bij je hebben.
De zespersoonstent ligt nu ook op het karretje dus we hebben in de auto zelf wat ruimte over hihihi.

Vanmorgen nog even bij de kringloop geweest. Weer een leuke buit!

zaterdag 10 april 2010

gouwe ouwe




weer een gouwe ouwe vandaag. Ben aan het dubben. Het kan zo maar zijn dat ik na de vakantie het grote huis uit de kamer haal en demonteer.
Wat ik de laatste tijd gemaakt heb vind ik zo veel leuker en dat staat maar boven.
Ik mag de hele wand waar het huis nu voor staat gebruiken en echtgenoot wil ook wel planken maken om van alles op te zetten.
Dus ik ben aan het bekijken wat ik daat neer zou zetten.
Kwam ik de juskom met rozen en elf weer tegen.
Ik mag haar wel eens afmaken. Ze zit daar zo bloot. Een jurkje en ze moet nog met haar voeten in het water

donderdag 8 april 2010

als de meidoorn bloeit

deze column komt in mei pas uit. Er is toch geen mens van het werkdie dit blog leest dus ik kan hem al wel plaatsen

Als de meidoorn bloeit

Als kind had ik al iets tegen de periode die ligt tussen de winter en de lente. Nu nog.
De zon komt wel steeds eerder op maar de regen blijft vallen, de temperatuur blijft laag.
Toch als je ’s morgens vroeg buiten bent is het anders dan in de winter. Ik kan niet goed aangeven wat er anders is. Bomen en struiken zijn nog kaal, de vogels nog stil. Waarschijnlijk is het de geur, ik weet het niet. Voor mij begint dan het verlangen naar het voorjaar. Soms is het zonnetje vriendelijk en wordt dat verlangen alleen maar erger en wil ik de hele dag buiten zijn. Meestal echter is het gewoon koud, nat of op zijn minst grijs. Somber word ik daarvan. Het schiet maar niet op, die lente.
En dan, zo ineens ruik je toch duidelijk de coniferen van de buren, zie je kleine knopjes in de spirea. De eerste mooie dagen zijn een feit en de eerste koolmees fladdert zich het heen en weer tegen de spiegel, strijdend tegen die concurrent.
In mijn jeugd “mocht” ik als bleekneusje uit de bossen drie maal naar de vakantiekolonie aan zee. Heel leuk hoor daar niet van, zes weken lang elke dag door de duinen en langs het strand wandelen. Verse kapjes met boter eten en middagrust. Hoewel, dat laatste vond ik niet zo geweldig.
Wel geweldig vond ik mijn thuiskomst in mei. Dan was het loofbos waar ik naast woonde zo heel anders dan toen ik weg ging. Alle kleuren groen en geel die ik in mijn kleurdoos had zag ik in de bomen en struiken. Ik werd daar heel vrolijk van. Nu nog.
Zodra het weer het toelaat fietsen we weer door “mijn eigen” bos daar in Soest.
Mijn reis door de polder naar Opende, en weer terug, is in deze tijd ook mooi en zeker niet saai zoals menigeen vindt.
Links en rechts verschijnen de bollenvelden in alle mogelijke kleuren en die ene strook bomen voor Lemmer knalt tussen de beide snelwegstroken in alle kleuren groen en geel.
Later, toen ik ietsje groter was, ging ik in Groningen wonen. Ik herinner me nog steeds die eerste keer dat ik in het voorjaar langs de Kapteijnlaan kwam. Sprakeloos was ik. De japanse kers bloeide, niet ééntje, nee een hele lange laan vol met rose bloesem. Dat is voor mij altijd het moment geweest waarop de lente echt begonnen was. Ieder jaar ging ik om die tijd even kijken, ook al hoefde ik niet daar in de buurt te zijn.
Nog weer later ben ik naar een dorp in oost Groningen verhuisd. Het eerste wat ons daar op viel, die eerste lente, waren de rode meidoorns die op bepaalde plekken in het dorp stonden. Geen japanse kers maar net zo mooi. Al snel kwam er naast ons huis ook een rode meidoorn.
Nu wonen we weer ergens anders……….het eerste wat we geplant hebben in onze kale tuin…..drie grote meidoorns. Eentje voor en twee achter.
Als u dit leest zijn ze al uitgebloeid. Terwijl ik dit schrijf, staat het blad nog in knop en gaan we nog met voorjaarsvakantie.
Iedere dag kijk ik uit het raam om de stand van zaken te bekijken. Hoe de blaadjes groeien en de knopjes van de bloemen verschijnen
En dan als de meidoorn bloeit…..en ik de straat in kom rijden na een vakantie, of een dag werken en de bloeiende meidoorn in de tuin zie staan word ik helemaal vrolijk. Hoe gelukkig kan een mens zijn?

zaterdag 3 april 2010

Katten en zo



Karel, de kat van de buren komt regelmatig buurten. Meteen even een slokje halen.
Volgens buuf is dat absoluut niet zo. Karel drinkt alleen uit de vijver. Mag wezen , bij ons gewoon uit de vogelbak.



Ook poespoes drinkt eigenlijk alleen buiten uit bakken en schalen. Het douchewater op de vloer wil ze ook nog wel eens oplikken. Maar daar heb ik geen foto van.



Eindelijk komen de blauwe druifjes kijken. De pot staat vol met van alles. De kervel van vorig jaar doet het ook weer.

vrijdag 2 april 2010

wandkleedje



Vandaag heb ik, naast allerlei andere dingen die niets met mini te hebben, het wandkleedje afgemaakt.
Ik kon alleen het voeringlapje en kraaltjes wat Gusta ons gegeven had niet zo snel terugvinden dus ik heb iets anders gebruikt.

Dan heb ik van de klaprozen stof een jurk geknipt. Verder boekje gelezen want ik heb een zere pols. Overbelast als ik alles wat ik op internet vind moet geloven.
Rein heeft er een zwachtel omgedaan. Dan snap ik eerder dat ik er niets mee moet doen. Het tikken op het toetsenbord kan wel naar mijn idee .......toch?

donderdag 1 april 2010

buit kringloop



Net toen ik weg wilde gaan met een doos kraaltjes, zakje schelpjes met gaatjes, 5 boeken en een pakket decoupagespullen zag ik in de lappenbak ineens een nieuwe lap liggen. Die lag er nog niet toen ik binnenkwam.
Klaprozen zowaar...genoeg voor een wikkeljurk en wikkelrok. Lekker voor op de camping!

en dan de column zoals die in het personeelsblad staat deze maand (iedere 2 maanden verzorg ik de column)

Het opgebakken niks van vandaag!

Husse met je neus ertussen. Dat kreeg ik als kind meestal te horen als ik vroeg wat we aten. Mijn kinderen kregen dat ook nogal eens te horen.....Ik heb het trouwens nooit kunnen vinden in de supermarkt...dat husse.
Hetzelfde als gisteren zei ik ook wel eens(als we kliekjesdag hadden). Totdat zoonlief in bijzijn van visite verontwaardigd uitriep...."O nee hè?, alweer niks?"
Rondsurfend op internet kwam ik nog een paar mooie tegen. Fiksbonen met haneknieën, kanarievogels met muizekeutels,gebakken mierenvoetjes. Deze moeders waren duidelijk creatiever dan de mijne.

Ondertussen blijft elke dag weer die vraag, Ook voor de gene die moet zorgen dat de te schaften pot ook inderdaad op tafel komt. Mijn moeder kookte gewoon datgene wat mijn vader uit de tuin of het bos haalde. Wat ze er precies mee deed weet ik niet, maar ik vond het eigenlijk nooit lekker. Ik wilde dan ook niet leren koken. Niets uit de tuin of het bos en al helemaal niets wat uit de winkel kwam.
Mijn carrière als kokkin ben ik begonnen met de aanschaf van vier kookboeken die hoorden bij "Baedeker voor de vrouw"(een naslagwerk van 25 delen voor de huisvrouw uit het midden van de 20e eeuw).
De weg tot het hart, heten deze vier naslagwerken.
De hele Baedeker heb ik me als beginnende huisvrouw aan laten smeren door de felicitatiedienst die op bezoek kwam als je in ondertrouw was gegaan. Volgens mij heb ik de kookboeken aan de eerste zoon die uit huis ging meegegeven. Alleen die van de tomatensoep heb ik nog.
Ik kon niet zo veel met die boeken, want er werd van mij verwacht dat ik Indisch kookte. Uiteindelijk heb ik dat ook wel geleerd maar dat duurde even.
Toen die noodzaak niet meer bestond ging ik gewoon de hollandse pot koken. daarna kwam de pastaperiode, de liflafjesperiode en de periode dat de echtgenoot kookte. Dat laatste beviel me nog het beste. Hoefde ik niet meer te bedenken welke producten van de schijf van vijf ik nu weer op tafel moest zetten. (tegen deze reden maakt echtgenoot, na het lezen van dit epistel, ernstig bezwaar. Het zou zo veel aardiger zijn als ik gezegd dat het mij beviel omdat hij zo goed kookt, maar dit terzijde).

Nu zijn we weer met ons tweeën, hoewel ik nog altijd voor vier personen kook. We eten dan de volgende dag "weer niks". En wat we eten? Dat zoek ik tegenwoordig al op zondag uit voor de hele week! Het hele menu! Niet dat er veel van terecht komt, want er komt werkelijk altijd iets tussen, maar het idee is goed en ik heb elke zondagmiddag iets te doen.
Vanavond? Eten we de boerenkool die ik gisteren in de planning had maar waar we geen zin in hadden. En morgen? Het opgegebakken "niks"van van vandaag.

Tineke...enz

Dit is in januari al geschreven vandaar de boerenkool