donderdag 26 juli 2012

groen

Ben toch weer aan het kralen geslagen.
Dit is het laatste oefenstuk.
Grote ronde knopen en cabs van acryl.
de volgende maak ik met wat duurdere en vooral kleinere materialen.

vrijdag 20 juli 2012

nog een ouwe spinsel (2008)

opzij opzij opzij
maak plaats maak plaats maak plaats

Aan dit lied van Herman van Veen moet ik elke woensdag morgen denken als ik in alle vroegte de wijk en mijn woonplaats uitrijd. Bijna altijd word ik op de hielen gezeten door jonge automobilisten in donkere golfjes of peugootjes. Ze rijden soms zo dicht achter me dat ik in de achteruitkijkspiegel de jeugdpuistjes kan tellen.
Op het traject vanaf mijn voordeur tot aan de ringweg is geen gelegenheid tot inhalen en menigeen vind dat ik harder moet rijden dan de toegestane 30 en 70 km per uur.
Nu heeft echtgenoot mij op het hart gedrukt om met een koude dieselmotor niet weg te scheuren, dus dan doe ik dat ook niet. Bovendien vind ik het wel grappig om de heren automobilisten wat op stang te jagen. Eenmaal op de ringweg sla ik linksaf naar het rustige noorden en scheuren de anderen richting Amsterdam om aan te kunnen sluiten bij de file die daar al fiks gegroeid is.
Als ik op de dagen dat ik 's middags moet werken, tegen half 9 's morgens voor het keukenraam sta..........zie ik een soortgelijk beeld. Alleen zijn het nu jonge moeders met stuiterende kinders op de achterbank die met ware verachting de verkeersdrempels nemen. Kinderen worden afgezet bij school, moeder naar haar baan of de sportschool. In ieder geval houdt de limiet van 30 km in de wijk gigantisch op.
Diezelfde moeders zijn buiten de auto vaak jonge vrouwen die hun buurt leefbaar en veilig voor de kinderen willen houden. Ze komen dan ook eens in de zoveel tijd (voor een nieuwe raadsvergadering) langs met een handtekeningen lijst om het harde autorijden in de wijk terug te dringen. Tja, autorijden verandert blijkbaar toch iets in een mens.

Vanmorgen....eenmaal aangekomen op de ringweg met een inmiddels warm geworden dieselmotor trapte ik, zoals ik meestal doe, op het gaspedaal van onze getunede peugot. Dat vind ik leuk, het wagentje scheurt er dan vandoor en de beduusde koppen van de heren die mij in proberen te halen vind ik nog leuker.
Deze keer liet ik de heren ver achter me. Ze bleven 70 rijden.
Ik kreeg pas argwaan toen het te laat was. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik hem staan. "de driepoot".
En ik had helemaal geen haast...........

donderdag 19 juli 2012

weer terug van vakantie

We zijn al weer een weekje terug en ben vnl actief op

http://toverkampsetandemtochten.blogspot.com

Omdat ik eigenlijk nog niets aan het doen ben op mini of kralen gebied
een gouwe ouwe column uit de tijd dat we de tandem net hadden. Inmiddels al weer een aantal jaren geleden. Ik moest hieraan denken omdat tijdens de laatste vakantie een mevrouw mij vroeg of ik het niet vervelend vond dat ik niet kon sturen en op de voorste moest vertrouwen.
Ik had het er al eens over gehad.

Het stuur "loslaten"

Het was schitterend weer, deze afgelopen april. zulk mooi weer dat wij de tandem uit de berging hebben gehaald. Of....onze "tweeaanmekaar fiets"zoals ik iemand hoorde zeggen onderweg.
Ja, sinds vorig jaar hebben echtgenoot en ik een tandem.
Onze tradionele fietsvakantie zou een stuk makkelijker worden volgens echtgenoot.
Inderdaad wat lichamelijke inspanning voor mij betreft wel! Echtgenoot werd dan ook vanaf dat moment hulpmotor genoemd.
Maat wat te denken van het feit dat ik wel een stuur in handen had maar er niets mee kon doen. (Uiteraard zit ik achterop.)
Eerst werd er geoefend. Het samen beheersen van zo'n ding was ook wennen.
Je moet tegelijk trappen, hoe gaat het met remmen, het weer wegrijden. Nou hadden we dat vrij snel onder de knie. Het is handig om waarschuwingskreten af te spreken.
Kuil, staan, links, rechts enz. Na een paar keer fietsen hoefde dat ook niet meer.
Verder hoefde ik alleen maar achterop te zitten en een beetje mee te peddelen. Het technische gedeelte ging vlotjes.
Toch hebben de hulpmotor en ik vorig jaar nog vette discussies gehad. verschil van visie wat rijstijl betreft zeg maar.
Wil ik wachten omdat er een auto aan komt, hulpmotor geeft gas bij.
Wil ik afstappen en de fiets keren als we op een smalle weg terug moeten....hulpmotor maakt een scherpe u bocht met dat gevaarte. Dat laatste heeft de eerste keer zeker een kwartier stilstaan en stoom afblazen gekost.
Bergaf fietsen? Ik kan niet remmen, gillen wel!
Roep ik dat we rechtsaf moeten, de hulpmotor scheurt door want hij hoort niets.
Zeg ik dat we ergens niet langs kunnen, hulpmotor meent van wel en ramt een verkeersbord met de fietstas.
Nou geloof ik direct dat de hulpmotor ook wat commentaar op mij zou kunnen hebben hoor. Hij moppert alleen niet zo snel als ik.
Mede daar door hebben we een heerlijke vakantie gehad en het "rooie ros" zoals wij de fiets gedoopt hebben werd dan ook met veel plezier weer opgepompt.
Ook kwam ik tot de ontdekking dat als ik dan toch niet kan sturen ik het stuur net zo goed los kan laten.
Lekker relaxed rechtop en met de camera in de handen ontstonden er nieuwe kreten.
Doortrappen! (anders bewaar ik mijn evenwicht niet goed tijdens een foto nemen)
Handen aan het stuur houden en stil zitten (anders wiebelt de fiets te veel )
Plat op het stuur (dan kan ik ook een foto vooruit nemen zonder dat er een zwarte rug het beeld verstoort)
Na een uurtje fietsen en 100 foto's verzuchtte echtgenoot
"Hoezo stuur loslaten, ik voel me net een spraakgestuurde hulpmotor".